Jeep Cherokee III (2001-2008), 2004 р.в.

Słuchajcie… ratujcie mnie.Ja wszystko rozumiem. Kobieta. Styl. Wrażliwość estetyczna.Ale ja naprawdę już nie daję rady.Spójrzcie na mnie.Czy ja wyglądam jak jakaś tania bulwarówka?Popatrzcie na te koła. Na prześwit. Na to, co mam pod maską.Jestem maszyną stworzoną w teren!Tymczasem… ci ludzie.Pierwsze, co zrobili po zakupie?Zamiast błota – jakieś (tfu!) SPA.Polerowanie. Nabłyszczanie. Kremy ochronne.Dobrze, że wszystko odbywało się w zamkniętym garażu, bo bym się ze wstydu spalił – jak mój poprzednik w ich rękach (benzyna z gazem… nie pytajcie).Co oni mi tam robili, to ja nawet nie chcę wiedzieć.Powiem tylko, że ślad na sześciocylindrowej psychice został.Myślałem: dobra, Europa, inne obyczaje. Jak raz wyjedziesz poza USA, to różne dziwactwa spotykają człowieka… znaczy Jeepa.Ale potem było tylko gorzej.Codziennie rano witałem panią pełen nadziei.Bez zgrzytów, bez fochów.Grzałem ją. Chłodziłem (i to porządnie, bo tylko na wyższych biegach lubię wiać).A ona?Siłka. Lidl. Do szkoły po gówniarza.Teren?Teren to ja kilka razy widziałem przez okno.Raz zabrali mnie na działkę.Żenada.Jeszcze mnie poklepali, że “dobry jeep”. Chryste.Żeby było sprawiedliwie – podłogę mi zrobili.Konserwacja jak się patrzy, bo ruda już mnie podszczypywała. Teraz jest zdrowo, solidnie, na lata.Szkoda tylko, że przy okazji nawpychali mi jakiejś biżuterii.Światełeczka na dachu se wymyśliła.I nie, nie na leśne drogi, nie na bezdroża, niedoczekanie.Nawet ich nie podłączyli.Ozdoba. Jak dzwonek u zająca.No ale dobra.Nie ma co płakać – chłop ze stali w końcu jestem.Powiem krótko:mam ledwie 200 000 km, jestem zwarty, sprawny i gotowy.Całe życie przede mną!Weźcie mnie stąd.Pokażcie mi świat poza asfaltem.Dajcie się ropie zagotować!Albo chociaż obiecajcie, że jak już mnie będziecie polerować, to po błocie.Nie pożałujecie.